sobota, 18 grudnia 2010

Dlaczego warto medytować


Dlaczego warto medytować


Medytacja powoduje wewnętrzną przemianę, sprzyja akceptacji siebie, pogodzeniu się z własna naturą, wzmacnia zaufanie do siebie, stajemy się bardziej wrażliwi na to, co nas otacza. Zmienia się wartościowanie tego, co uznajemy w życiu za ważne i nieważne. To wszystko nie jest jednak celem praktykowania medytacji...

Czym jest medytacja

Zwykle medytacja kojarzona jest z techniką medytacyjną a to nie jest to samo. Technik prowadzących do medytacji jest bardzo wiele a medytacja jest tylko jedna.
Jest to naturalny stan umysłu tak jak naturalnym stanem umysłu jest stan czuwania czy głębokiego snu.
Jest bardzo wiele korzyści płynących z praktykowania medytacji.
Nie sposób ich wszystkich wymienić. Oto niektóre z nich:
Medytacja przynosi nam wewnętrzne wyciszenie, uspokaja nerwy, rozładowuje stresy, buduje bazę wewnętrznego spokoju zwiększając naszą odporność na stres.
Pod wpływem medytacji następuje wewnętrzna przemiana. Stajemy się bardziej wrażliwi na to, co nas otacza. Zmieniają się dotychczasowe kryteria oceny życia, siebie i świata. Zmienia się wartościowanie tego, co uznajemy w życiu za ważne i nieważne.
Medytacja sprzyja akceptacji siebie, pogodzeniu się z własna naturą, otwiera na doznawanie uczuć w codziennym życiu, wzmacnia zaufanie do siebie.
To wszystko nie jest jednak celem praktykowania medytacji...

Medytacja otwiera nam drogę do wewnętrznego świata

Niezwykle ważne jest, że to, czego w tym stanie doświadczamy, najgłębsza prawda o nas samych, jest dokładnie taka sama dla wszystkich niezależnie od naszych poglądów czy wyznawanej religii.
Poprzez skupienie swojej uwagi na jednej rzeczy będącej przedmiotem medytacji możemy osiągnąć wyciszenie umysłu.
Skupienie to polega na biernej obserwacji np. oddechu lub doznań odczuwanych w ciele bez porównywania, oceniania czy osądzania i bez reagowania na to, co się w nas dzieje.
Musimy przyjąć postawę bezstronnego obserwatora, świadka. Jeśli pojawiają się w nas przyjemne doznania to nie możemy się do nich przywiązywać, pragnąć by trwały jak najdłużej albo żeby się powtarzały.
Jeśli są to doznania nieprzyjemne, nie możemy czuć do nich niechęci nawet wtedy, jeśli jest to ból.
Musimy zachowywać absolutny spokój niczym naukowiec z chłodnym umysłem prowadzący doświadczenia w laboratorium, jakim jest nasze własne ciało.
Taka czysta, analityczna obserwacja, bez żadnych emocji, pragnień i niechęci prowadzi do pojawienia się w nas wewnętrznej ciszy, będącej przedsionkiem stanu, który nazywamy medytacją.
Jak twierdzą wielcy mędrcy, jest w nas coś, co jest zawsze świadome – tzn. dosłownie świadome lub przytomne o każdej porze i we wszystkich stanach – jawy, śnienia, snu

Medytacja dla osób cierpiących na migreny oraz kobiet w ciąży


Medytacja dla osób cierpiących na migreny oraz kobiet w ciąży


Medytacja to świetna metoda relaksu. Pozwala wyciszyć się, uspokoić. W czasie medytacji ciało odpoczywa, a umysł oczyszcza się ze stresujących myśli
Medytacja trwa około 20-30 minut. W jej czasie należy skoncentrować się na miarowym i głębokim oddychaniu, słuchać muzyki relaksacyjnej i wyobrażać sobie miejsca, które się lubi.

Medytacja pomaga w wielu chorobach, czy dolegliwościach ciała i duszy, a ponieważ nie zna odległości, stąd można ją wykonywać w czyjejś intencji (np. pomagać chorym, ludziom mieszkającym daleko lub przebywającym w szpitalu

Mam w rodzinie młodą kobietę w ciąży , która cierpi na migreny. Nie chce zażywać tabletek przeciwbólowych. Poprosiła mnie o medytację. Po 20 minutach medytacji , po migrenie ani śladu.

Usiądź lub połóż się wygodnie. Zamknij oczy i oddychaj spokojnie. Możesz słuchać muzykę relaksującą, odgłosy przyrody, szum wodospadu. Przechodzisz przez most( zobacz, jak wygląda, jaki ma kolor, poręcze).Jesteś bezpieczna, z Tobą jest Twój Anioł Stróż lub inny Opiekun Duchowy. Przechodzisz na drugą stronę mostu, zobacz gdzie jesteś?

Jest to piękna łąka , pełna kwiatów. Może las , w którym śpiewają ptaki, przepiękna zatoka lub brzeg morza.

Oddychasz spokojnie, łagodnie brzmi muzyka. Zobacz jak jesteś ubrana.

Jest piękny, słoneczny dzień, miękki piasek przesypuje się pomiędzy palcami, jesteś boso, jak miło. Patrzysz na morze. Jest spokojne, fale delikatnie opłukują twoje stopy, woda jest miękka i ciepła. Zbierasz muszelki, słuchasz szumu fal. Jest cicho. Głęboki wdech i powoli wydech .Wchodzisz do wody, morska piana tak śmiesznie łaskocze cię w stopy. Przechadzasz się brzegiem morza. Jaki kolor ma morze? Błękitne, zielonkawe, połyskujące w słońcu? A może to piękna zatoka. Z jednej strony drzewa , palmy, śpiewające ptaki. Oglądasz się i może widzisz lagunę jak z bajki, wspaniałe góry i spadające wodospady.

Za każdym razem , gdy będziesz medytować, możesz udać się w inny uroczy zakątek.

Patrzysz na morze, fale lekko odbijają się od twoich stóp. Na horyzoncie widzisz przepiękny żaglowiec. W oddali niebo łączy się z wodą.

Woda zabiera twój stres, ból , migrenę.

Jesteś spokojna, szczęśliwa. Twoja twarz promienieje. Wyglądasz tak pięknie.

Czujesz się zrelaksowana, odprężona. Tańczysz z radości. Śmiejesz się.

Z plaży możesz zabrać muszelkę, kolorowy kamyk.

Głęboki wdech i głęboki wydech.

I kiedy uznasz za stosowne, wraz z opiekunem Duchowym wracasz przez most , do ”tu” i „teraz”.

Uśmiechnij się i z ochotą zabierz do swoich zajęć. Minęło tylko 20-30 minut, a ty czujesz się, jakbyś wróciła z wspaniałych wakacji.

Wypoczęta, zadowolona , zdrowa i taka odmłodzona, z iskierkami w oczach.

Medytacja




Medytacja niektórym kojarzy się tylko z tajemnymi praktykami religii ze wschodu, tymczasem wcale tak nie jest. Również chrześcijaństwo w swej bogatej tradycji posiada praktyki medytacyjne, choć ich rola nie jest tak podkreślana, jak waga modlitwy.




Słowo "medytacja" pochodzi od łacińskiego wyrażenia "stare in meditatio" czyli "pozostawać w środku". Nazwa ta oddaje doskonale istotę rzeczy: medytacja to trwanie wewnątrz, naszej jaźni, wolnej od natłoku myśli i codziennych spraw, kiedy ciało i umysł się wyciszają, robiąc miejsce na duchowy wzrost.
Jest wiele medytacyjnych technik i postaw ciała. Każda religia ma swoje specyficzne podejście wypracowane przez wieki i pokolenia praktykujących. Związane mogą być z wizualizacjami, bądź ciągami tematów na których praktykujący ma się koncentrować. Są także metody pracy z ciałem, z których najbardziej znane to joga i tai chi nazywane medytacją w ruchu.

Medytacja chrześcijańska rozwijała się od początku chrześcijaństwa i tradycja jej była szczególnie żywa w kościele prawosławnym. Jednak różne formy medytacji rozwinęły się także w ośrodkach życia duchowego w kościele zachodnim. Formuła zaproponowana przez Ignacego Loyolę jest bardzo rozbudowana, zawiera ona zarówno autorefleksję, jak i imaginację. Z kolei np Benedyktyni stosowali prostą frazę, która powtarzana wciąż miała doprowadzić do wewnętrznego ogołocenia, co jest równoznaczne ze staniem się "ubogim w duchu".
Tak rozumiana medytacja jest wstępem do kontemplacji, która jest słuchaniem tego, co Bóg mówi do nas. Nie zastępuje modlitwy, w której to my mówimy do Boga. Zazwyczaj medytacją chrześcijańską interesują się osoby pragnące pogłębienia swojego życia duchowego, wzbogacenia go o nową jakość.

Jest to praktyka i jako taka ma zastosowanie uniwersalne. Z jej dobrodziejstw możne korzystać każdy, kto czuje potrzebę wyciszenia, uporządkowania, a przede wszystkim kontaktu z głęboką duchowością.
Medytacja chrześcijańska bywa nazywana także modlitwą jezusową, modlitwą ciszy, modlitwą głębi, modlitwą serca. Są różne sposoby wkraczania w wewnętrzną ciszę, w której może nastąpić spotkanie z Bogiem.
Medytacja chrześcijańska jest nauczana w rożnych kręgach. Można ją znaleźć u jezuitów, urszulanek, protestantów. Nie ma lepszej, lub gorszej metody. Wszystkie są narzędziami wewnętrznego oczyszczenia.

Jak nauczyć się medytować?
Należy usiąść wygodnie w ciszy i z pełną koncentracją powtarzać świętą frazę. Może to być "Jezu ufam Tobie", "Jezu przybądź", "Jezu Chryste", jak i dłuższe np. "Jezu Chryste, synu boży, zmiłuj się nade mną".
Jest wiele fraz, które można znaleźć w świętych pismach. Podstawowym jest biblia, są wszakże i inne, jak np. "Naśladowanie Chrystusa", czy "Filokalia".
Możemy siedzieć na krześle z rękami opartymi na kolanach, lecz wysuńmy się na jego brzeg, nie korzystajmy z oparcia - ta bowiem pozycja bywa tak komfortowa, że ułatwia zapadanie w sen, co jest niepożądane w medytacji.
Wesprzeć naszą praktykę medytacyjną możemy uczestnicząc w spotkaniach grupy medytacyjnej, lub zajęciach specjalnie organizowanych specjalnie dla nauki medytacji. Wspólnota jest jednym z istotnych elementów medytacji chrześcijańskiej, warto o tym pamiętać.
Co ciekawe niektóre osoby wspierające wspólnoty nie są księżmi, czy zakonnikami. U Benedyktynów świeckie osoby podporządkowane regule zakonu nazywane są oblatami. Szczególnie cenne jest spotkanie z człowiekiem, który ma rodzinę, prace i prócz tego uczy medytacji. Warto poszukać takiego nauczyciela

Medytacja




Medytacja niektórym kojarzy się tylko z tajemnymi praktykami religii ze wschodu, tymczasem wcale tak nie jest. Również chrześcijaństwo w swej bogatej tradycji posiada praktyki medytacyjne, choć ich rola nie jest tak podkreślana, jak waga modlitwy.
Słowo "medytacja" pochodzi od łacińskiego wyrażenia "stare in meditatio" czyli "pozostawać w środku". Nazwa ta oddaje doskonale istotę rzeczy: medytacja to trwanie wewnątrz, naszej jaźni, wolnej od natłoku myśli i codziennych spraw, kiedy ciało i umysł się wyciszają, robiąc miejsce na duchowy wzrost.
Jest wiele medytacyjnych technik i postaw ciała. Każda religia ma swoje specyficzne podejście wypracowane przez wieki i pokolenia praktykujących. Związane mogą być z wizualizacjami, bądź ciągami tematów na których praktykujący ma się koncentrować. Są także metody pracy z ciałem, z których najbardziej znane to joga i tai chi nazywane medytacją w ruchu.

Medytacja chrześcijańska rozwijała się od początku chrześcijaństwa i tradycja jej była szczególnie żywa w kościele prawosławnym. Jednak różne formy medytacji rozwinęły się także w ośrodkach życia duchowego w kościele zachodnim. Formuła zaproponowana przez Ignacego Loyolę jest bardzo rozbudowana, zawiera ona zarówno autorefleksję, jak i imaginację. Z kolei np Benedyktyni stosowali prostą frazę, która powtarzana wciąż miała doprowadzić do wewnętrznego ogołocenia, co jest równoznaczne ze staniem się "ubogim w duchu".
Tak rozumiana medytacja jest wstępem do kontemplacji, która jest słuchaniem tego, co Bóg mówi do nas. Nie zastępuje modlitwy, w której to my mówimy do Boga. Zazwyczaj medytacją chrześcijańską interesują się osoby pragnące pogłębienia swojego życia duchowego, wzbogacenia go o nową jakość. 

Jest to praktyka i jako taka ma zastosowanie uniwersalne. Z jej dobrodziejstw możne korzystać każdy, kto czuje potrzebę wyciszenia, uporządkowania, a przede wszystkim kontaktu z głęboką duchowością. 
Medytacja chrześcijańska bywa nazywana także modlitwą jezusową, modlitwą ciszy, modlitwą głębi, modlitwą serca. Są różne sposoby wkraczania w wewnętrzną ciszę, w której może nastąpić spotkanie z Bogiem. 
Medytacja chrześcijańska jest nauczana w rożnych kręgach. Można ją znaleźć u jezuitów, urszulanek, protestantów. Nie ma lepszej, lub gorszej metody. Wszystkie są narzędziami wewnętrznego oczyszczenia.

Jak nauczyć się medytować?
Należy usiąść wygodnie w ciszy i z pełną koncentracją powtarzać świętą frazę. Może to być "Jezu ufam Tobie", "Jezu przybądź", "Jezu Chryste", jak i dłuższe np. "Jezu Chryste, synu boży, zmiłuj się nade mną".
Jest wiele fraz, które można znaleźć w świętych pismach. Podstawowym jest biblia, są wszakże i inne, jak np. "Naśladowanie Chrystusa", czy "Filokalia".
Możemy siedzieć na krześle z rękami opartymi na kolanach, lecz wysuńmy się na jego brzeg, nie korzystajmy z oparcia - ta bowiem pozycja bywa tak komfortowa, że ułatwia zapadanie w sen, co jest niepożądane w medytacji.
Wesprzeć naszą praktykę medytacyjną możemy uczestnicząc w spotkaniach grupy medytacyjnej, lub zajęciach specjalnie organizowanych specjalnie dla nauki medytacji. Wspólnota jest jednym z istotnych elementów medytacji chrześcijańskiej, warto o tym pamiętać. 
Co ciekawe niektóre osoby wspierające wspólnoty nie są księżmi, czy zakonnikami. U Benedyktynów świeckie osoby podporządkowane regule zakonu nazywane są oblatami. Szczególnie cenne jest spotkanie z człowiekiem, który ma rodzinę, prace i prócz tego uczy medytacji. Warto poszukać takiego nauczyciela

Medytacja


Medytacja niektórym kojarzy się tylko z tajemnymi praktykami religii ze wschodu, tymczasem wcale tak nie jest. Również chrześcijaństwo w swej bogatej tradycji posiada praktyki medytacyjne, choć ich rola nie jest tak podkreślana, jak waga modlitwy.
Słowo "medytacja" pochodzi od łacińskiego wyrażenia "stare in meditatio" czyli "pozostawać w środku". Nazwa ta oddaje doskonale istotę rzeczy: medytacja to trwanie wewnątrz, naszej jaźni, wolnej od natłoku myśli i codziennych spraw, kiedy ciało i umysł się wyciszają, robiąc miejsce na duchowy wzrost.
Jest wiele medytacyjnych technik i postaw ciała. Każda religia ma swoje specyficzne podejście wypracowane przez wieki i pokolenia praktykujących. Związane mogą być z wizualizacjami, bądź ciągami tematów na których praktykujący ma się koncentrować. Są także metody pracy z ciałem, z których najbardziej znane to joga i tai chi nazywane medytacją w ruchu.

Medytacja chrześcijańska rozwijała się od początku chrześcijaństwa i tradycja jej była szczególnie żywa w kościele prawosławnym. Jednak różne formy medytacji rozwinęły się także w ośrodkach życia duchowego w kościele zachodnim. Formuła zaproponowana przez Ignacego Loyolę jest bardzo rozbudowana, zawiera ona zarówno autorefleksję, jak i imaginację. Z kolei np Benedyktyni stosowali prostą frazę, która powtarzana wciąż miała doprowadzić do wewnętrznego ogołocenia, co jest równoznaczne ze staniem się "ubogim w duchu".
Tak rozumiana medytacja jest wstępem do kontemplacji, która jest słuchaniem tego, co Bóg mówi do nas. Nie zastępuje modlitwy, w której to my mówimy do Boga. Zazwyczaj medytacją chrześcijańską interesują się osoby pragnące pogłębienia swojego życia duchowego, wzbogacenia go o nową jakość. 

Jest to praktyka i jako taka ma zastosowanie uniwersalne. Z jej dobrodziejstw możne korzystać każdy, kto czuje potrzebę wyciszenia, uporządkowania, a przede wszystkim kontaktu z głęboką duchowością. 
Medytacja chrześcijańska bywa nazywana także modlitwą jezusową, modlitwą ciszy, modlitwą głębi, modlitwą serca. Są różne sposoby wkraczania w wewnętrzną ciszę, w której może nastąpić spotkanie z Bogiem. 
Medytacja chrześcijańska jest nauczana w rożnych kręgach. Można ją znaleźć u jezuitów, urszulanek, protestantów. Nie ma lepszej, lub gorszej metody. Wszystkie są narzędziami wewnętrznego oczyszczenia.

Jak nauczyć się medytować?

Należy usiąść wygodnie w ciszy i z pełną koncentracją powtarzać świętą frazę. Może to być "Jezu ufam Tobie", "Jezu przybądź", "Jezu Chryste", jak i dłuższe np. "Jezu Chryste, synu boży, zmiłuj się nade mną".
Jest wiele fraz, które można znaleźć w świętych pismach. Podstawowym jest biblia, są wszakże i inne, jak np. "Naśladowanie Chrystusa", czy "Filokalia".
Możemy siedzieć na krześle z rękami opartymi na kolanach, lecz wysuńmy się na jego brzeg, nie korzystajmy z oparcia - ta bowiem pozycja bywa tak komfortowa, że ułatwia zapadanie w sen, co jest niepożądane w medytacji.
Wesprzeć naszą praktykę medytacyjną możemy uczestnicząc w spotkaniach grupy medytacyjnej, lub zajęciach specjalnie organizowanych specjalnie dla nauki medytacji. Wspólnota jest jednym z istotnych elementów medytacji chrześcijańskiej, warto o tym pamiętać. 
Co ciekawe niektóre osoby wspierające wspólnoty nie są księżmi, czy zakonnikami. U Benedyktynów świeckie osoby podporządkowane regule zakonu nazywane są oblatami. Szczególnie cenne jest spotkanie z człowiekiem, który ma rodzinę, prace i prócz tego uczy medytacji. Warto poszukać takiego nauczyciela